World Socialist Web Site
 

WSWS : Srpskohrvatski

Tony Blairov Dosije Bin Ladena: Izgovor Umjesto Dokaza

Chris Marsden i Barry Grey
6. oktobra 2001.

Dokumenat koji je premijer Tony Blair predstavio britanskom parlamentu 4. oktobra su mediji pozdravili kao dokaz da su Osama bin Laden i njegova mreža Al Kaida planirali i sproveli napade na New York i Washington. Međutim, Blairov dosije je nespretna zavrzlama nepovezanih tvrdnji koje ne pružaju ni jedan stvaran dokaz o bin Ladenovoj krivici ili saučesništvu njegovih talibanskih pokrovitelja.

Pregled ovog dokumenta jasno pokazuje da je ovo pokušaj da se ušutkaju zahtjevi za dokaz, kojeg u stvari Blair i ne pruža, i na taj način olakša put SAD-u i Britaniji da započnu rat protiv Avganistana.

Prošle sedmice je Bushova administracija opozvala obećanje da će javno iznijeti dokaz za koji je tvrdila da posjeduje i koji bi dokazao bin Ladenovu krivicu. Da je sve teklo prema planu, postoji malo sumnje da bi se nastavio spor u vezi ovoga i da bi bombe sijale na Avganistan bez ikakve pretenzije da se dokaže krivica bin Ladena i Talibana.

Međutim, Bush je bio suočen sa opozicijom od pakistanskog i arapskih režima, koji su se plašili eksplozivne reakcije u slučaju da SAD bombarduju muslimansku zemlju bez konkretnog dokaza koji može da opravda takvu akciju. Ovaj dokumenat koji je predstavio Blair je bio dio internacionalnih napora da se umire kolebljivi saveznici Amerike i da im se da nešto što bi mogli predstaviti svom narodu.

Dosije počinje sa sljedećom klauzulom: "Ovaj dokumenat ne tvrdi da pruža uvjerljiv tužilački slučaj protiv Osama bin Ladena u zakonitom sudu." Ova potvrda se obrazlažava na osnovu toga da se "Tajna informacija često ne može koristiti kao dokaz za svjedočenje, zbog strogih pravila prihvatljivosti i potrebe da se zaštiti bezbjednost izvora informacije."

Tri stvari se mogu reći u vezi ove konstatacije.

Prvo, pretpostavka da je standard dokaza koji je dovoljan da opravda rat niži od norme za dokazivanje nevinosti ili krivice u sudskom postupku je, u najboljem slučaju, veoma sumnjičava. Neprocjenjive posljedice vojnog napada zahtjevaju standard dokaza koji nije manje strožiji od onoga koji zahtjeva zakonski slučaj. Na sudu se raspravlja sudbina tuženih kao pojedinaca, dok SAD i Britanija planiraju da započnu vojnu kampanju u kojoj su životi neznatnog broja nevinih civila u opasnosti.

Drugo, tvrdnja da obzir prema obavještajnim organizacijama spriječava one koji su na pragu rata da pruže dokaze koji bi opravdali takav smjer je sveobuhvatno obrazloženje koje prikriva prave razloge za svaku vojnu akciju. Čak i kad bi prihvatili zakonitost uskraćivanja nekih dokaza, nije vjerodostojno tvrditi da se zbog bezbjednosnih razloga ne mogu javno iznijeti nikakvi konkretni dokazi. Takvo stanovište je isto kao kada bi neko insistirao na pravu da istovremeno bude i sudija i porota i dželat.

Treće, Blairov dokumenat nije ozbiljna prezentacija dokaza čiji su standardi donekle slabiji od strogih standarda zakonske optužnice. Dokumenat je lišen svih nezavisno potvrđenih činjenica koje dokazuju krivicu bin Ladena, Al Kaida ili Talibana u vezi terorističkog napada od 11. septembra.

O većini onoga što ovaj dokumenat predlaže je već bilo pisano u medijama. Sve tvrdnje su nepotvrđene. Od čitaoca se očekuje da nekritički prihvati te tvrdnje.

Dokumenat je podjeljen na tri glavna poglavlja. Najvažniji dio je onaj koji tvrdi da govori o ulozi Al Kaida u terorističkom napadu od 11. septembra. On sačinjava devet od sedamdeset tačaka koje su sadržane u ovom 15-straničnom dosijeu.

U očiglednom pokušaju da prikriju nesolidan karakter ovog osovinskog poglavlja, autori su ispunili većinu dokumenta sa stranicama za koje tvrde da opisuju Al Kaidovo ranije učešće u terorističkim napadima protiv SAD, zajedno sa prezentacijom istorijskog porijekla bin Ladenove Al Kaid mreže i talibanskog režima.

U dijelu dokumenta u kojem se razmatra 11. septembar, ustanovljena je samo jedna naizgled konkretna veza između Al Kaida i terorističkog napada: tvrdnja da od 19 identifikovanih otmičara, "Najmanje trojica od njih su pozitivno identifikovani kao saveznici Al Kaida. Jedan je identifikovan kao ključni čovjek u napadima na ambasade u Istočnoj Africi i na ratni brod USS Cole."

Ali ova izjava ne samo da ništa ne otkriva već postavlja više pitanja. Ako je identitet ove trojice poznat, zašto nisu imenovani? Kakvu bi štetu to moglo napraviti?

Drugo, opis ove trojice kao "saveznika Al Kaida" je toliko opširan i bezobličan da ga pravi skoro beznačajnim. Dokumenat priznaje da je Al Kaida labava organizacija od mnogo različitih grupica. Čak i da su ova trojica u pitanju bila identifikovana sa Al Kaidom, to samo po sebi ne dokazuje da su Al Kaida ili bin Laden lično planirali ili naredili napade od 11. septembra. I na kraju, dokumenat ne predstavlja stvarne dokaze, već samo tvrdi da postoje dokazi koji povezuju svu trojicu sa Al Kaidom.

Baš Bushova administracija nebi trebala da neodređeno govori o "vezama" između bin Ladena, bin Ladenovih saveznika i raznih drugih pojedinaca. Wall Street Journal je u članku od 27. septembra izvijestio o dokumentovanim vezama između vladajućih ličnosti u Republikanskoj Partiji, uključujući bivšeg predsjednika, oca George W. Busha, i porodice bin Laden.

Journal je izjavio: "Među svojim dalekosežnim poslovnim interesima, ovo bogato saudijsko pleme—koje kaže da se odreklo Osame—je investitor u fondu koji je osnovala Carlyle Group, dobro povezana washingtonska trgovačka banka čija je specijalnost otkupljenje odbrambenih i vazdušnih kompanija.

"Preko ove investicije i svojih veza sa saudijskom kraljevinom, porodica bin Laden se upoznala sa nekim od najvećih imena u Republikanskoj Partiji. U poslednjih nekoliko godina, bivši predsjednik Bush, bivši sekretar države James Baker i bivši ministar za odbranu Frank Carlucci su posjećivali vrhovni štab bin Ladenove porodice u Džedahu, Saudijskoj Arabiji."

Što se tiče događaja od 11. septembra, dokumenat nastavlja sa daljnjim tvrdnjama: da je sam bin Laden izjavio ukratko prije 11. septembra da je pripremao veliki napad na Ameriku i da je pozvao bliske saveznike da se vrate u Avganistan iz ostalih djelova svijeta prije 10. septembra; i da smo "od 11. septembra doznali da je jedan od bin Ladinovih najbližih i najstarijih saveznika bio odgovoran za detaljno planiranje napada."

Opet, čovjek za koga se smatra da je na samom vrhu bin Ladinove organizacije, i koji je navodno direktno odgovoran za terorističko nasilje, se ne imenuje. Zašto?

Potom slijedi ova veoma važna izjava: "Postoji dokaz vrlo specifične prirode koji se odnosi na krivicu bin Ladena i njegovih saveznika koji je suviše sensitivan da se objavi."

Bilo da su autori dokumenta svjesni toga ili ne, ova rečenica predstavlja prećutno priznanje da nisu proizveli ništa od "specifične prirode" što bi moglo dokazati vezu između bin Ladena i napada od 11. septembra.

Dokazi koji se odnose na prethodne napade nisu ništa solidniji. Imena i događaji su citirani u vezi visoko-profilnih napada, ali sve to je prikupljeno iz sudskih svjedočenja nekoliko optuženih pojedinaca pod uslovima velikog pritiska u pritvoru.

Sa ciljem da se ispune očigledne praznine, sljedeća tvrdnja je sastavljena kao dio proširenog uvoda koji razmatra istoriju Al Kaida: "Osama bin Laden je priznao odgovornost za napade na američke vojnike u Somaliji oktobra 1993, u kojima je ubijeno 18; za napade na američke ambasade u Keniji i Tanzaniji avgusta 1998 u kojima poginulo 224 i povrijeđeno 5.000; i da su bili povezani sa napadom na ratni brod USS Cole 12. Oktobra 2000, u kojem je poginulo 17 a povrijeđeno 40 ljudi."

Bin Laden nikada nije priznao takvu odgovornost, niti to autori dokumenta uopšte citiraju, već je čitaoc upućen ka raznim anti-američkim izjavama i komentarima od strane bin Ladena koji podržavaju anti-američke terorističke napade.

(Uključenje napada na američke vojnike u Somaliji je potpuno nepodesno. Ovaj događaj se ne može zakonito smatrati terorističkim napadom, jer su Somalci bili u opoziciji protiv američkih vojnika a ne civila, i njihov otpor je bio dio borbe protiv američke vojne okupacije njihove zemlje. Povrh toga, američke trupe su bile upletene u agresivnu akciju da uhapse somalijske službenike koji su se zamjerili američkim planovima.)

Materijal koji je objavljen u dokumentu ustvari poriče tvrdnju da je bin Laden prisvojio odgovornost za navedene terorističke napade. Kada je časopis Times ispitivao bin Ladena u vezi bombardovanja američkih ambasada u Najrobiju, Keniji i Dar e Salamu, Tanzaniji od avgusta 1998. on je odbio da potvrdi ili da porekne bilo kakvu odgovornost. Njegov citirani odgovor je prosto ponavljanje njegove fatue, poslije koje slijedi izjava da "je naš zadatak da podstičemo i, us božju pomoć, to smo i uradili, i neki ljudi su se odazivali ovom podsticaju." Kada su ga upitali da li je poznavao napadače on ih je prosto nazvao "pravim ljudima." Koliko god da su ove izjave užasne i reakcionarne, one nikako ne predstavljaju priznanje odgovornosti.

U tački 51, dokumenat spominje postojanje dokumenata u kojima jedna nepovezana grupa, Islamska Armija Za Oslobođenje Svetih Mjesta, prisvaja odgovornost za bombardovanje ambasada u Istočnoj Africi. Dokumenat prosto poriče ovu nepovoljnu informaciju tvrdnjom da je ova organizacija "izmišljena."

Jedna izjava u dokumentu potokopava svoje sopstveno dozivanje na potrebe bezbjednosti kao opravdanje za izostavljanje specifičnih dokaza. U tački 14, dosije tvrdi da je američka vlada "dugo prije 11. septembra 2001." predala Talibanu dokaz o Al Kaidovoj krivici u organizovanju napada na ambasade u Istočnoj Africi.

Ako je američka vlada osjećala da može pružiti tajnu informaciju Talibanu, kojeg sada optužuje da sponzoruje globalnu anti-američku organizaciju, kako danas može da navodi potrebu za tajnost i zaštitu izvora informacija kao opravdanje za skrivanje ključnih dokaza od svog naroda i ostalog svijeta?

Politički, najvažniji dio Blairovog dosijea je onaj koji tvrdi da razmatra istorijsko porijeklo Al Kaide i talibanskog režima. Ova išarana istorija, putem izostavljanja, ukazuje na kritične činjenice koje SAD i Britanija namjeravaju da zamute jer objelodanjuju političku odgovornost uzastopnih vlada u Washingtonu i Londonu za uspon bin Ladena i Talibana, i širenje reakcionarne vrste nacionalizma i religioznog obskurantizma kroz Centralnu Aziju i Bliski Istok, kojeg one oličavaju.

Dokumenat počinje sa godinom 1989, kada su, kako se tvrdi, bin Laden i drugi osnovali Al Kaidu. Autori su podesno izostavili svaku vezu sa prethodnom decenijom, tokom koje su američka CIA, uz pomoć Britanske Specijalne Vazdušne Službe (SAS), novčano pomagali, obučavali i naoružali Mudžahadine kao dio svoje hladno-ratovske borbe protiv Sovjetskog Saveza, koji je okupirao Avganistan 1979 i koji se povukao deset godina kasnije. Među onima sa kojima su Amerikanci radili da potkopaju sovjetski uticaj je bio Osama bin Laden.

To je prava istorija, bez čijeg bi poznavanja bilo nemoguće shvatiti uništenje građanskih i nereligioznih političkih snaga u Avganistanu i iznenadan uspon Talibana, čiji ideloški i politički korijeni leže u mudžahedinskim grupama koje su gajile SAD. (Veza SAD-Talibana je bila očigledna kada je Washington pružio prećutnu podršku Talibanu kada su izbili na vlast 1996.)

Ako je, poslije tri i po sedmice, ova prosta mješavina nedokazanih tvrdnji i istorijskih falsifikacija sve što se može predstaviti javnosti, onda za to postoje samo dva moguća objašnjenja:

Ili vlada SAD-a nema dokaze direktnih veza između Osama bin Ladena, Talibana, i napada od 11. septembra, ili ne može objaviti dokaze jer bi ta informacija na neki način uplela pojedince ili organizacije povezane sa američkim obavještajnim službama ili tim istim službama u nekim savezničkim zemljama.

Iako je World Socialist web Site razotkrio nepošten karakter ovog dokumenta, on nikako nije motivisan željom da zaštiti bin Ladena ili Taliban, i ne tvrdi da su oni nevini u vezi napada prošlog mjeseca. Veoma je moguće da su oni umiješani. Njihova politika i metode su duboko reakcionarni i protiv interesa radničke klase i ugnjetanih masa na Bliskom Istoku, Centralnoj Aziji i svakom dijelu svjeta.

Ali naše odbijanje islamskog fundamentalizma i terorizma uopšte ne umanjuje našu opoziciju prema vladama SAD-a i Britanije i njihovom militarističkom programu. Činjenica da nisu uspjeli prikazati javnosti bilo kakav ozbiljan dokaz koji bi mogao ustanoviti krivicu onih koje su odabrali kao predmet osvete je veoma bitna. To pokazuje da su oni iskoristili tragediju od 11. septembra da povedu internacionalni program koji su odavno planirali. Oni pokušavaju da pobude ratnu groznicu da bi mogli tjerati geo-strateške ciljeve na Bliskom Istoku i regijama Centralne Azije bogatim naftom na način koji bi bio politički nezamisliv prije 11. Septembra.