World Socialist Web Site
 

WSWS : Srpskohrvatski

Bombardiranje Iraka

Sramotno Poglavlje U Američkoj Istoriji

David North i Martin McLaughlin
19 decembar 1998

(Readers: Please set View>>Encoding to Central European Encoding ISO-8859-2)

Ljudi koji su odgovorni za bombardiranje Iraka pišu sramotno poglavlje američke istorije. Američke bombe i krstareće rakete su već pobile i osakatile hiljade ljudi, žena i djece. Broj poginulih će biti i mnogo veći. Čak je i Pentagon predvidio da bi u napadu samo srednje jačine više od 10,000 ljudi moglo da pogine, a da i ne govorimo o napadu pune žestine koji je u stvari i počeo 16 decembra.

Ako za trenutak stavimo na stranu reakcionarne namjere Klintonove administracije, akcijama Pentagona predaje se zao i kriminalan karakter, pogotovo ako se uzme u obzir ogromna razlika potencijala i moći između SAD-a i Iraka. To što se danas odvija na Srednjem Istoku više i ne liči na rat između dvije zemlje, nego na smrtnu presudu Amerike nad Irakom. Ali u ovom slučaju osuđenik nije jedan individualac, nego jedan čitav nenaoružan narod jedne bespomoćne zemlje.

Bijela Kuća, Pentagon, Kongres, i naravno sva štampa pjeva himne hvale "našim herojima i herojkama u Perzijskom Zalivu". Ustvari, svaki Amerikanac treba da se osjeća duboko osramoćen od svega što je naređeno ovim "herojima" da rade u ime Amerike. "Heroizam" čak i u najmanju ruku, sadržava u sebi elemente ozbiljnog rizika i opasnosti. "Heroji" nisu oni koji ubijaju, nego oni koji su spremni da poginu. Na osnovu ove definicije, stanovnici Bagdada zaslužuju mnogo više poštovanja i divljenja nego oni koji ih proganjaju i muče iz svojih relativno sigurnih ubilačkih mašina visoke tehnologije.

Nije naročito hrabro pritisnuti dugme za lansirnje raketa, dok krstarite na Perzijskom Zalivu na ratnom brodu, ili dok letite na B-52 bombarderu 1000 milja od Bagdada.

Američki vojnici u Perzijskom ratu 1991-ve su imali niži postotak poginulih nego njihove kolege koje su ostale kući. Više ih je poginulo u saobraćajnim nesrećama nego od iračkog oružja. Rizik kojim se američka vojna lica suočavaju u posljednjih sedam godina se i dalje snižava. Američko naoružanje se i dalje usavršava, dok je iračka odbrana doslovice uništena. Osim toga, UN inspektori i špijunski sateliti koji su kružili nad Irakom neprekidno u zadnjih osam godina, navodili su američke pilote na njihove ciljeve.

Što se tiče komandira koji vode ovu prljavu operaciju, istorija će im suditi na isti način kao huljama koji su nadgledali mučni pokolj Indijanaca u 1870-im i 80-im. Ali ovo je sigurno, 50 godina od sada niko neće praviti filmove o njihovim podvizima, kao što su Patton, The Longest Day ili Saving Private Ryan.

Nije se potrebno složiti sa politikom generala iz drugog svjetskog rata, kao što su Eisenhower, Bradley, Patton i Nimitz, da bi se priznalo da su vodili svoje armije protiv neprijatelja koji je barem bio u stanju da uzvrati. Današnji generali nisu ništa više nego birokrati masovnih ubistava, koji se uspinju ljestvicom Pentagonove hijerarhije, provodeći mandat na vrhu dok izdaju naloge za uništenje bespomoćnih naroda, i onda se povuku u dobro plaćene pozicije u TV mrežama kao "komentatori" slijedećeg američkog blicrkriga.

Strahote drugog svjetskog rata su dozvale užasne impresije koje su ostavile duboke uticaje na političku svijest nekoliko generacija. Pored impresija koje su otvaranje nacističkih logora smrti proizvele, najnezaboravnije slike su bile one od njemačkih Luftwaffe-la sijući bombe na nezaštićeni narod—po Varšavi, Roterdamu, i najpoznatije od svih, Baskijsko selo Guernica. Upravo je ovaj zadnji zločin Pikaso transformisao na platnu u univerzalno-poznati izražaj gadosti i bijesa prema nehumanosti fašizma.

Iako je Amerika, u najvećoj mjeri, bila pošteđena strahota drugog svjetskog rata na svom zemljištu, događaj koji je uveo Ameriku u rat—bombardiranje Pearl Harbour-a—je izazvao duboku javnu reakciju. Što znači, sa stanovišta istorijske analize, postoji malo sumnje da je Rooseveltova administracija vješto navela japansku vladu u situaciju iz koje nije imala drugoga izlaza, nego da ide u rat protiv Sjedinjenih Država. Ali način na koji je Japan počeo napad—bombardiranje Pearl Harboura bez najave—razjarilo je milione. U slijedećim decenijama, izraz "podmukli napad" je postao sinonim izdaje najpokvarenije vrste. Za vrijeme raketne krize, 1962-ge, skoro 20 godina poslije drugog svjetskog rata, Robert Kennedi je dao kao jedan od razloga protiv invazije Kube da bi za takavu akciju bio potreban "podmukli napad" koji bi ocrnio američki istorijski ugled.

I pored toga, u 1998-oj, američka vlada—bez ikakvog straha od javne nesaglasnosti—otvoreno izjavljuje da je bombardiranje Iraka počelo bez upozorenja, a da ne govorimo o formalnoj objavi rata!

Ni u jednoj drugoj navodno demokratskoj zemlji ne postoji takvo ograničenje političkog izražavanja. Rezolucija koja je ovlastila vojni napad je prošla kroz Skupštinu (Congress) sa samo pet glasova protiv.

Mas medija—televizija, novine, radio—su u potpunosti uključeni u američku ratnu mašineriju. Nema ozbiljnog pokušaja da se procijeni uticaj zračnog napada ili da se objasni američkom narodu užasna stvarnost modernog rata. Medija ponavlja gnusnu Pentagonovu propagandu, predstavljajući sliku higijenskog, bez-rizičnog rata, u kojem hiljade bombi i raketa mogu pogoditi Irak, a da ubiju samo nekoliko desetina ljudi.

Stvaran broj poginulih u toj izmučenoj i gladnoj zemlji se može bolje procijeniti ako uzmemo u obzir eksploziju koja je raznijela američku ambasadu u Keniji. Ako jedna primitivna bomba, težine jedne krstareće rakete SAD-a može da pobije skoro 300 ljudi, šta se može očekivati od hiljada takvih bombi koje su padale na Bagdag, metropolu veličine Chicaga.

Napad Klintonove administracije na Irak iskorištava političku zbunjenost koja prevladava u radničkoj klasi, eksploatiše naivna patriotska osjećanja i brigu za sinove i kćeri upisane u armiju, u velikoj mjeri zbog nedostatka economskih uslova.

Međutim, Bijela Kuća i Pentagon su jako svijesni nagomilanog potencijalnog otpora novome ratu u Zalivu. To su shvatili u februaru, tokom generalne probe za sadašnji napad, kada su predstavnici administracije SAD-a bili pogrđeni na javnom simpozijumu o iračkoj krizi, na Ohio Univerzitetu. Buduća odluka da se zračni napad izvrši bez prothodnog upozorenja ili dugoročne medijske propagande, je napravljena, ne toliko da bi dobili taktičku nadmoćnost nad Irakom, već da predstave Američkoj javnosti fait accompli.

Za američku mediju nema objašnjenja koje je suviše apsurdno, ili laži suviše besmislene. Nesaglasnsti u zvaničnoj verziji događaja rastu iz dana u dan. Kada je Klinton najavio napade, rekao je da im je cilj iračko, nepostojeće "oružje za masovno uništenje" -- nuklearno, hemijsko i biološko. Ali predstavnici SAD-a sada priznaju da nijedno takvo postrojenje nije bilo pogođeno od američkih aviona i raketa. Razlog koji je dao Pentagon—koji je čista laž—je briga o iračkim civilima koji bi smrtno stradali od ispuštanja bioloških i hemijskih agenata. Stvarni razlog je da tu nema proizvodnje oružja ili oružanih zaliha, i vojska SAD-a neće traćiti bombe ili rakete na postrojenja koja ne postoje.

Stvarni cilj bombardiranja je iračka konvencionalna vojna imovina—trupe, tenkovi, protivavionsko oružje—i njihova industrijska infrastruktura. To što Pentagon naziva "mogućnost" za proizvodnju hemijskog ili biološkog oružja, su pivare, mljekare, fabrike pesticida i druga postrojenja koja služe za preradu hrane i hemijske proizvodnje, što je zajedničko svakom industrijalizovanom društvu.

Čim istina izbije na vidjelo o stvarnoj prirodi rata SAD-a protiv Iraka, talas ogorčenja će se osjetiti u Americi.